ايجاد مىكند و همهء افراد را مانند اعضاى يك پيكر به هم پيوند مىدهد و متّحد مىكند ، ايمان مذهبى است . تجلّيات انسانى انسانها كه مانند ستارگان در آسمان تاريخ پرحادثهء انسانى مىدرخشد ، همانهايى است كه از احساسهاى مذهبى سرچشمه گرفته است . ج . كاهش ناراحتيها زندگى بشر خواه ناخواه همچنانكه خوشيها ، شيرينيها ، به دست آوردنها و كاميابيها دارد ، رنجها ، مصائب ، شكستها ، از دست دادنها ، تلخيها و ناكاميها دارد . بسيارى از آنها قابل پيشگيرى يا بر طرف كردن است هر چند پس از تلاش زياد . بديهى است كه بشر موظّف است با طبيعت پنجه نرم كند ، تلخيها را تبديل به شيرينى نمايد ، امّا پاره‌اى از حوادث جهان قابل پيشگيرى و يا بر طرف ساختن نيست . مثلا پيرى . انسان خواه ناخواه به سوى پيرى گام برمىدارد و چراغ عمرش رو به خاموشى مىرود . ناتوانى و ضعف پيرى و ساير عوارض آن ، چهرهء زندگى را دژم مىكند . بعلاوه انديشهء مرگ و نيستى ، چشم بستن از هستى ، رفتن و جهان را به ديگران واگذاشتن ، به نوعى ديگر انسان را رنج مىدهد . ايمان مذهبى در انسان نيروى مقاومت مىآفريند و تلخيها را شيرين مىگرداند . انسان با ايمان مىداند هر چيزى در جهان حساب معيّنى دارد و اگر عكس العملش در برابر تلخيها به نحو مطلوب باشد ، فرضا خود اين غير قابل جبران باشد ، به نحوى ديگر از طرف خداوند متعال جبران مىشود . پيرى به حكم اينكه پايان كار نيست و بعلاوه يك فرد با ايمان همواره فراغت خويش را با عبادت و انس با ذكر خدا پر مىكند ، مطبوع و دوست‌داشتنى مىشود بطورى كه لذّت زندگى در دورهء پيرى براى مردم خداپرست از دورهء جوانى بيشتر مىگردد . قيافهء مرگ در چشم فرد با ايمان با آنچه در چشم فرد بىايمان مىنمايد ، عوض مىشود . از نظر چنين فردى ديگر مرگ ، نيستى و فنا نيست ، انتقال از دنيايى فانى و گذرا به دنيايى باقى و پايدار ، و از جهانى كوچكتر به جهانى بزرگتر است ، مرگ منتقل شدن از جهان عمل و كشت است به جهان نتيجه و محصول . از اين رو چنين فردى نگرانيهاى خويش را از مرگ با كوشش در كارهاى نيك كه در زبان دين « عمل صالح »